Nepal: nieuwe Cumlaude bestemming voor retraites en wandelvakanties (individueel en in groepsverband)

Ik land in de ochtend op de luchthaven van Kathmandu. Het is alweer 3 jaar geleden dat ik in deze stad was tijdens onze China, Tibet, Nepal groepsreis. Onze lokale partner heeft een transfer geregeld naar mijn heerlijke hotel, Traditional Comfort. Voor degenen die écht eens verwend willen worden, is dit hotel beslist een aanrader.

De volgende dag reis ik gelijk door naar het Chitwan, het oudste nationale park van Nepal dat sinds 1984 op de Unesco Werelderfgoed lijst staat. Er komen in dit park veel verschillende diersoorten voor, waaronder luipaarden, beren, olifanten en de Bengaalse tijger. Verder is het dé plek om de Aziatische neushoorn te zien.
Ik logeer bij zogenaamde homestays. Onze lokale partner is erg actief en betrokken bij het sociale welzijn van de Nepalezen en geeft de lokale bevolking, met deze projecten, een kans om een mooi leven op te bouwen waarin ze in hun eigen onderhoud kunnen voorzien als ook trots kunnen zijn op hun bijdrage aan het project.

Het is prachtig om in het enigszins kneuterige restaurantje mijn bestelling door te geven voor de avond als ook voor het ontbijt van de volgende ochtend. Ik bestel heerlijke Nepalese veganistische gerechten en het smaakt verrukkelijk. Voor mijn diner ga ik eerst op een wandeltour door het dorp en bezoeken wij de lokale markt.

De volgende ochtend vertrekken we om zes uur op jeep safari. Mijn chauffeur maakt van de gelegenheid gebruik van voldoende plek in de jeep, en gaat mee. Ik heb bewondering voor onze lokale partner die altijd de juiste mensen weet te contracteren. Alle medewerkers die ik ken, voldoen aan dezelfde kenmerken. Ze zijn dienstverlenend, servicegevoelig, behulpzaam, lief en zorgzaam en uiterst serieus waar het hun werk aan gaat.

We zien veel dieren waaronder neushoorns, badend in de rivier, apen die van tak tot tak springen waarna ze nog als op een trampoline door bouncen, herten die zich van dichtbij laten zien, schitterend gekleurde vlinders, olifanten en vogels die ik nog nooit eerder heb gezien. De Bengaalse tijger laat zich niet zien maar ik ben superblij met de opbrengst van de ochtend. Ik bedenk me dat dit park ook uitermate geschikt voor gezinsvakanties. Tegen de avond gaan we fietsen door de prachtige omgeving waarna de avond wordt afgesloten met een mooie culturele dansavond.

Ik ben erg opgetogen voor de tocht die voor de volgende dag op het programma staat. Ik ga naar Pokhara van waaruit ik een trekking ga doen naar het Annapurna Basecamp. De volgende ochtend vertrekken we al vroeg in de ochtend met zijn vieren. De chauffeur zet ons af waarna wij met zijn drieën verder gaan, mijn gids, ‘porter’ (bagageman) en ik. Onze trekking is begonnen.

Al snel beginnen de trappen waarvoor ik ben gewaarschuwd. Er lijkt geen einde te komen aan de stijging en ik merk dat mijn camino training in geen vergelijk staat met wat hier van mij verwacht wordt. Ik kijk niet naar boven maar blijf in het moment en focus op mijn ademhaling naar de buik. Ik loop langzaam om mijn lijf goed te blijven voelen. Ik voel goed wat de stijging en vooral de inspanning met me doet. Stap voor stap, zonder omhoog te kijken, blijf ik in dit moment en geniet ervan.

Als we eindelijk op flinke hoogte zijn, wijst mijn gids me een plek in het diepe dal en vertelt me dat we daar heen gaan lopen. Ik kan het niet geloven maar geef me over en aanvaard de weg naar beneden. Het is niet een gebaand pad maar een combinatie van stenen en zand. Soms stap ik op een steen die een kwartslag draait en één seconde, of misschien wel twee, voel ik me in niemandsland om daarna weer met mijn beide benen op de grond te belanden.

Na een lange tocht waarbij we het laatste uur getrakteerd worden op een flinke plensbui, komen we aan in onze ‘teahouse’, de accommodatie waar we verblijven. Volgens mijn gids heb ik de mooiste kamer van het etablissement gekregen. Drie grote ramen die de volgende ochtend waarschijnlijk een waanzinnig uitzicht gaan geven. De douche en het toilet zijn verderop in de gang. Ik ben absoluut niet vrolijk, heb pijn aan mijn knie, een blessure waar ik dacht overheen gegroeid te zijn en mijn hamstring voelt ook niet zoals die moet voelen. Het is inmiddels gaan donderen en het regent nu keihard. Na het eten zoek ik mijn kamer op en bel nog even met ‘thuis’ voor wat emotionele support. Ik ben blij dat ik mijn gal even kan spuien en val na ons gesprek in slaap.

De volgende dag om 6 uur, ziet mijn wereld er al een stuk rooskleuriger uit. Het weer is opgeklaard en de pijn is weg. Het stijgend lopen en de trappen beginnen te wennen. Ik voel goed wat mijn lijf aangeeft, ik laat me niet opjagen en blijf mijn eigen tempo lopen.

Na een aantal dagen lopen is de dag van het Annapurna basecamp is aangebroken. Ik ben goed uitgerust en denk dat ik er wel klaar voor ben. Iedere dag begint de regen vroeger en ook vandaag vallen de eerste druppels al om 12 uur, tijdens onze lunch. We zijn om 6 uur vertrokken en het laatste stuk van de MBA, het Machhapuchhre basecamp waar we lunchen, naar het ABC, Annapurna basecamp, is nog 3 uren lopen.

Het is koud op 3700 meter en naarmate we meer stijgen, gaat de regen over in sneeuw. Het weer is guur maar uiteindelijk komt het Annapurna basecamp in zicht. Ik weet van mijn camino ervaring dat dit een illusie is en het veel verder weg is dan het lijkt. Zo’n 500 meter voor mijn finish, lijkt het of mijn benen ermee ophouden. Telkens moet ik na een paar stappen rusten. De hoogte (inmiddels 4100 meter) heeft de zuurstof uit de lucht weggenomen en ik heb het gevoel dat mijn bloed mijn spieren niet meer van brandstof kan voorzien. Daarbij komt een licht gevoel in het hoofd wat ook niet echt plezierig voelt.

Het begint harder te sneeuwen en het is ijskoud op deze hoogte. Ik geef me eraan over en blijf doorlopen en rusten om de paar meter. Uiteindelijk zal ik die felbegeerder eindstreep halen. Yuvi, mijn gids en Man, mijn ‘porter’, zijn mijn steun en wachten geduldig tot ik weer verder kan. Er komen een paar Nepalese jongens voorbij die me snoepjes en chocola geven. De snelle suikers die mijn lijf weer van brandstof moeten gaan voorzien.

Het laatste stuk, wederom een trap, leg ik in een snel tempo af. Alsof het daadwerkelijk zien van mijn eindstreep me vleugels geeft, ren ik in de armen van Yuvi en Man, die net zo blij en trots als ik zijn. Ik ben er. Ik heb het Annapurna basecamp bereikt.

Naast dat ik het basecamp heb bereikt, waar ik heel trots op ben, heb ik weer veel over mezelf ontdekt. Vooral het genieten van de tocht is mijn doel geworden. Wow, wat heb ik genoten van mijn steeds veranderende omgeving: de watervallen, het bos, de stroompjes, het hooggebergte, de luchten, de vogels, vlinders en soms zelfs de regen die zich iedere middag  steevast aandiende.