Wil jij meer weten over onze schitterende reizen? Kom dan op onze informatiedag op 23 maart. Informatie over onze caminoreizen organiseren wij in een aparte middagsessie.
Informatiedag over onze superleuke reizen.
Wil jij meer weten over onze superleuke reizen? Droom je van een Ayurvedische wellness reis in Sri Lanka met als afsluiting de witte stranden van de Malediven? Of spreekt onze Spirituele reis in de Mustang, het mooiste deel van de Himalayas van Nepal je meer aan? Wil je culinair verrast worden in Andalusië of leren ‘Leven in het NU’ tijdens één van onze retraites? Of misschien wel rondreizen op Cuba?
Kom dan op onze informatiedag op 23 maart.
Voor wandelliefhebbers organiseren wij op 23 maart een apart informatiesessie over onze caminoreizen naar Santiago de Compostela.
Op deze dag zal ik jullie alles vertellen over mijn eigen camino vanaf de Pyreneeën en natuurlijk over ons camino reisaanbod.
Wil je erbij zijn? Dan is aanmelding noodzakelijk. Dit kan door een mail te sturen naarinfo@cumlaudetravel.nl
Je lichaam weet het eerder dan je het in je hoofd hebt kunnen vertalen
Maandblad GrootSneek, September 2024
In het najaar van 2021 liep Claudia haar pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Ze liep 804 kilometer langs de St. Jacobsroute. “Het was een tocht om nooit te vergeten, vertelt zij. Ik leerde, en bracht vooral ook in praktijk, om naar mijn lichaam te luisteren. Ik zeg wel eens dat je lijf het eerder weet dan je het in je hoofd hebt kunnen vertalen en dat is zó waar.
Ze ontmoette pelgrims uit alle delen van de wereld en leerde dat ieder om zijn of haar eigen reden zijn camino liep. Alles was goed. Verdraagzaamheid, zorg voor elkaar, delen, lachen en huilen, het hoorde er allemaal bij.
Je kunt het hele artikel lezen door op de afbeelding te klikken.
Overzicht van onze Camino Reizen
Camino Finisterre inclusief Muxia
Finis Terrae’ betekent letterlijk het einde van het land. Volgens de Romeinen was Finisterre het einde van de wereld. De Romeinen geloofden dat het de deur naar de andere wereld was omdat zij de zon in de Atlantische Oceaan zagen verdwijnen. Als symbool voor de vernieuwing van het leven, zou het aanschouwen van de zonsondergang als een wedergeboorte zijn.
Deze camino beslaat het laatste deel van de Camino Francés en gaat van Sarria naar Santiago de Compostela. Een heerlijke week wandelen door Galicië, één van de mooiste en groenste provincies van Spanje. Genieten van de mooie natuur, de ontmoetingen onderweg, de pelgrimsherbergen en het leven als een pelgrim.
Een schitterende route door Navarra, de Rioja streek. Op verzoek van enthousiaste pelgrims die de camino van Sarria naar Santiago al hebben gelopen, hebben wij een nieuwe pelgrimsroute toegevoegd aan ons aanbod. Prachtige routes door Navarra, de Rioja streek van Pamplona via Logroño naar Ventosa.
Naast de camino Francés is de Portugese camino ook erg populair. Voor deze pelgrimstocht hebben wij gekozen voor de kustroute. Schitterende etappes die zowel Portugal als Spanje beslaan. We starten in Porto en eindigen in Santiago de Compostela. Een 15 daagse wandelvakantie die de mooiste herinneringen maakt.
Nothing to fear but fear itself: Franklin D. Roosevelt
Angst
Tja wat is dat? We kennen het allemaal denk ik wel. Bang om iemand te verliezen, bang om dood te gaan, om te falen, niet goed genoeg te zijn of in mijn geval: onder water te gaan. Als ik het zou moeten definiëren, zou ik dit lastig vinden. Ik kan je zo vertellen wat angst veroorzaakt in mijn lijf en daaropvolgend mijn gedrag. Wikipedia vindt er het volgende van: “Angst is een gevoel dat optreedt bij dreigend gevaar. De emotie ontstaat als het welzijn van een persoon direct wordt bedreigd maar ook als een persoon een situatie als bedreigend ervaart”.
Ik denk dat we het hierbij dus over twee soorten angst hebben. De één is letterlijk levensbedreigend en roept een freeze, fight of flee (bevriezen, vechten of vluchten) reactie op om te overleven. Waarbij de ander een gedachte is en eigenlijk je hoofd dat je wijs maakt dat het hier om de eerste (levensbedreigende) gaat.
Hoe diepgeworteld kan de tweede zijn dat deze zó echt lijkt dat we hem verwarren met de eerste, de levensbedreigende. We herkennen het denk ik allemaal wel. Maar hoe weet je nu wat de eerste of de tweede is. In mijn optiek is de eerste het makkelijkst met een voorbeeld te duiden. Als we bijvoorbeeld oog in oog staan met een roofdier, een tijger of een beer, dan is onze angst écht en wordt ons leven werkelijk bedreigd. We gaan in een serieus overlevingsmechanisme.
Welke angst is echt?
De tweede heeft in principe dezelfde reactie maar de aanleiding is anders. Ons hoofd laat ons denken dat het hier gaat om de eerste angst en wij reageren alsof dit zo is. Hoe kan het dat ons hoofd de beide angsten met elkaar verward?
Momenteel lees ik het nieuwste boek, de mythe van normaal van Gabor Maté, een holocaust slachtoffer, arts en een autoriteit op het gebied van traumaverwerking. Hierin wordt duidelijk dat alle pijnlijke gebeurtenissen uit het verleden, kleine trauma’s, door ons lijf en hoofd worden opgeslagen en maakt dat ons hoofd het signaal van (doods)angst doorgeeft aan ons lichaam op het moment dat er een vergelijkbaar gevoel wordt opgeroepen.
Zo heeft iedereen zijn kleine of grote trauma’s opgeslagen in zijn lijf. Ook ik heb als kind een trauma opgelopen. Meerdere zelfs. Deze hadden beide te maken met bijna verdrinkingen. Als peuter in het diepe water van een zwembad beland en toen ik iets ouder was van de boot afgevallen en er aan de haren weer uitgetrokken.
Trauma
Dit heeft mij een levenslang trauma opgeleverd waar ik tot vorig jaar helemaal aan toe heb gegeven. Ik heb mij bovenstaande nooit afgevraagd tot ik uitgedaagd werd om mijn ‘angst’ eens te bekijken voor wat het werkelijk was. Het trauma wat ik als peuter had opgelopen, bracht mij telkens weer terug naar een situatie in het verleden, mijn bijna verdrinkingen. Terwijl mijn NU absoluut geen levensbedreigende situatie bevatte en de situatie van toen niets te maken had met mijn NU.
Waar ik met alles in mijn leven toch altijd voor avontuur heb gekozen, was deze overtuiging te groot en heb ik mijzelf hierdoor veel ontzegd. Daarbij maakte ik mezelf ook nog eens wijs dat het niet uitmaakte. Ik hield nu eenmaal niet van het water en er waren genoeg andere leuke dingen waar ik niet bang voor was.
Angst onder ogen zien
Tot vorig jaar waarin ik besloot mijn ‘angst’ onder ogen te zien en het eigenlijk terug te brengen naar wat het werkelijk was; een hersenspinsel of even oneerbiedig ‘een mindfuck’. Ik ging duiken. Ik startte met een introductieduik, haalde mijn PADI, open water brevet. Gisteren haalde ik mijn ‘advanced diver certificaat’ en kan ik duiken tot 30 meter diep. Soms is mijn hoofd nog aan het klieren maar ik zie ‘de angst’ nu voor wat het was en niet meer is en geniet met volle teugen van de prachtige onderwaterwereld.
Waarom schrijf ik dit verhaal?
Omdat jij misschien ook wel net als ik (kleine) trauma’s hebt die je leven beïnvloeden en bepaald gedrag veroorzaakt dat helemaal niet past bij je NU.
Wil jij net als ik, op jouw tempo, met aandacht voor jouw trauma en angst, leren duiken? Je krijgt dezelfde instructeur als ik en natuurlijk ben ik er zelf om met jou in gesprek te gaan over jouw ‘angst’.
Vier dagen geleden ben ik aangekomen in mijn mooie, geliefde Cuba. Ik heb een vol programma. Ik wil iedereen zien en zoveel mogelijk onze casas bezoeken. Omdat ik het ook budgettair verantwoord wil houden, heb ik een goedkope vlucht met Cubana geboekt vanaf Madrid. Een retour is slechts 540 euro.
Het inchecken is al hilarisch omdat het vliegtuig vol zit met Cubanen. Ze hebben pakketten en tassen vol met etenswaren en andere benodigdheden mee voor familie en vrienden op Cuba. Eén lieve mevrouw vraagt me of ik een tas voor haar mee wil nemen. Hoe lief ze me ook lijkt, ik doe het niet. Ze zal vermoedelijk niets kwaad in het zin hebben, maar ik neem het risico niet.
In het vliegtuig wat een uur te laat vertrekt, gaat bijna iedereen gelijk slapen om na een paar uren, volledig opgeladen aanwezig te zijn zoals ik het van Cubanen gewend ben. Bij aankomst wordt er enthousiast geapplaudisseerd en lijkt iedereen oprecht blij dat ze zijn aangekomen.
Ik kom aan in Santiago maar moet nog door naar Holguin. Ik hoop op een gedeelde taxi maar dat is ijdele hoop. De taxi die ik neem, brengt me in sneltreinvaart naar Holguin waar ik blij word ontvangen bij onze supermooie casa. De eigenaren, Sara en David, zijn beide bioloog van origine en zij hebben hun tuin omgetoverd tot een oase van rust met prachtige planten, bomen en vogels die het ook fijn vertoeven vinden. Ook hebben zij een heerlijk zwembad om lekker af te koelen. Ik ben moe van mijn lange reis en blij dat ik op deze prettige plek logeer.
De volgende dag heb ik een vlucht geboekt naar Havana. Ik ben om 12 uur op de luchthaven omdat mijn vlucht om 14 uur vertrekt. Niets blijkt minder waar. Het vliegtuig is vertraagd. Het wachten is gedeelde smart. Zoals de Cubanan gewend zijn, delen ze wat ze hebben. Mijn ontbijt was mijn laatste maaltijd dus ik ben blij met de koekjes die ik krijg aangeboden. In ruil daarvoor laat ik een ander weer gebruik maken van mijn adapter om hun telefoon op te laden. Uiteindelijk vertrek ik pas rond 17 uur. Ik word er weer even aan herinnerd waarom ik met groepen nooit gebruik maak van het binnenlandse luchtvaart netwerk.
Ik kom laat aan in Havana waar ik hongerig als ik ben, mijn rugzak achterlaat in onze prachtige koloniale casa en bij mijn favoriete restaurant een hapje ga eten. Ik ben mijn sim kaart in Nederland vergeten en na een ijdele poging in Holguin waar ik met het welbekende ‘no hay’ (het is er niet) wordt weggestuurd, doe ik nogmaals een poging in Havana. Daar blijkt de Etecsa winkel pas open te gaan als ik al ben vertrokken. Ik zet mijn hoop dus op Viñales.
Na een rit van 2,5 uur arriveer ik in dit prachtige dorpje. De tabaksplantages en mojotes in Viñales voelen vertrouwd. Ik logeer bij onze vaste casa en wordt onthaald door mijn lieve vrienden die superblij zijn dat ik er weer ben.
Ondanks de beperkte middelen, word ik zo verwend dat ik zou denken dat er geen enkele sprake van schaarste is. Ik heb een heerlijke tijd, maak mooie wandelingen door de tabaksvelden en geniet van de kalksteenbergen die in alle gekke vormen uit de grond gestampt lijken. De gezelligheid in het dorpje is als vanouds en ik ben verbaasd dat er al best wel veel toeristen zijn. Gelukkig maar. Het land heeft de toeristen nodig. Dit is ook mijn intentie om zoveel mogelijk toeristen gelukkig te maken met een schitterende reis in dit unieke land.
Na mijn bezoek reis ik door naar één van de duikparadijzen die Cuba rijk is; Varadero. Ik heb kortgeleden één van mijn grote angsten overwonnen en mijn PADI gehaald en prijs mezelf gelukkig om ook het duiken op Cuba te ervaren. Prachtige koralen en vissen in alle kleuren van de regenboog, vallen mij ten deel. Ik logeer in ons vaste hotel waar ik een heerlijke kamer met zeezicht krijg. Ook hier wordt wederom in de watten gelegd.
Na dit heerlijke verblijf, ben ik gearriveerd in Trinidad waar ik wederom in een schitterende casa logeer. Ik krijg zoveel heerlijkheden als ontbijt geserveerd dat er geen enkele sprake van schaarste lijkt. Een eitje van de huiskippen, vruchten die wij in Nederland niet kennen maar zalig zoet zijn en heerlijk smaken, heerlijke verse vruchtensappen en goed brood.
Ik vind mijn werkplek op het terras in de tuin. Tijdens een wandeling ontdek ik dat het stadje haar authenticiteit heeft behouden. De straten met haar zwerfkeitjes en gekleurde huisjes blijven fascinerend. Ook in de Casa de la Música speelt de live muziek alweer iedere dag en kunnen de voetjes weer van de vloer. Trinidad ligt aan de Caribische kant van Cuba en ik neem mijn kans waar om ook hier een duik te organiseren.
Wil jij ook een keertje naar Cuba. Ga dan mee op één van onze reizen. Wij bieden individuele rondreizen, groepsreizen en fietsvakanties en heel binnenkort ook duikvakanties.
In november ging ik met mijn vriend Nick, naar Egypte. Na een hectisch jaar van drukte, onze nieuwe relatie en veel reizen, besloten wij nu voor een weekje ‘us-time’. De keuze voor Egypte was niet echt een weloverwogen keuze. Mooi weer en relaxen was de voornaamste reden. En…….. misschien dat ik zou durven te duiken in de schitterende Rode Zee.
Als peuter eens bijna verdronken en als kleuter van de boot afgevallen en aan de haren eruit getrokken, hebben mij een levenslang trauma bezorgd.
Zwemmen? Mwaaah niet echt mijn ding. Mijn motto was altijd: “op het water prima maar erin, dat laat ik liever aan anderen over”. Ik houd er niet van, ik ben er niet goed in en ik heb immers een trauma. Mijn leven lang zwom ik slechts om even af te koelen van de hitte en zéker niet voor mijn plezier. Op snorkeltochtjes ging ik wel mee maar bleef veilig op de boot nadat ik een paar keer veel zeewater binnen had gekregen tijdens diverse paniekaanvallen. Ik besloot dat ook dát niet mijn ding was.
In augustus was ik met mijn vriend in Borneo. Nick is een gevorderd duiker en voelt zich op alle mogelijke manieren helemaal thuis in het water. Alsof het zo moest zijn, was er een aanbod in onze accommodatie om een introductieduik te doen en ik overwoog het serieus.
Practice what you preach, bleef maar door mijn hoofd spoken. Op intelligentieniveau snapte ik heel goed dat mijn angst niet echt was maar iets wat mijn hoofd had bedacht. Mijn jarenlang conformeren hieraan maakte het des te hardnekkiger om een totaal andere koers te varen. Ik ging bij wijze van spreken al hyperventileren als ik een snorkel in mijn mond had.
Ik had een lange weg te gaan maar ging de uitdaging aan. Mijn eerste pogingen maakten me paniekerig. Hoe ik ook begreep dat mijn angst niet echt was, bleef mijn lichaam reageren alsof dit wel het geval was. Na vele pogingen in ondiep water, trok ik de stekker eruit. Ik vertelde de instructeur dat het ‘m niet ging worden voor mij. Ik had het geprobeerd en had gefaald.
Mijn duikinstructeur lachte alleen maar en liet me rustig voelen hoe ik rustig kon blijven en door kon ademen door de regulator (mijn lucht toevoer). Voor ik het goed en wel wist, zwom ik met hem op negen meter diepte en werd ik me bewust van mijn eigen rustige ademhaling en vooral ook de prachtige onderwaterwereld die ik mezelf mijn halve leven had ontzegd. De gastvrijheid van de onderwaterwereld, de mooiste gekleurde vissen en schitterende koralen waren mijn kado. De bijna meditatieve rust van mijn wonderbaarlijk rustige ademhaling was verrassend. Tevens werd ik bevangen door een grote euforie. Een grote blijdschap en overwinningsgevoel vielen mij ten deel.
Ik had mijn angst overwonnen en alles wat mijn hoofd me had wijsgemaakt, bleek niet waar. Ondanks dat mijn hoofd bij de 2e uitnodiging voor nog een duik, even tegenstribbelde, ging ik ook een tweede keer op 9 meter diepte. Het enige wat ik hoefde te doen was ademhalen.
Ik was nog niet klaar. Ik wilde een stapje verder gaan. Ik ging van de introductieduik in Borneo naar een PADI cursus voor bevoegd open water duiker, in Egypte. Mijn duikinstructeur heette Mo van Mohamed. Een grote, lange Egyptische man die zoveel rust uitstraalde dat ik deze als vanzelfsprekend aanvoelde.
Na een dag in het zwembad en theorie cursus, gingen we de volgende dag al voor een duik in de zee. Ik was vol vertrouwen en heb geen enkele paniekaanval of zelfs maar een moment van onrust ervaren. Ik heb gedoken op 22 meter en nogmaals de onderwaterwereld mogen verkennen. Scholen vissen die me verwelkomden en leken te zeggen ‘zwem maar met ons mee’, waren hartverwarmend. Ik voelde me compleet op mijn gemak, rustig ademend door mijn regulator.
Door open te staan en mijn uitdagingen aan te gaan, heb ik een nieuwe wereld ontdekt en een heel bijzonder land als Egypte ontmoet. Ook heb ik een stukje van mezelf ontdekt wat ik verstopt had onder de mantel van angst.
Misschien herken je het en wil jij ook jouw uitdaging aan gaan?
Ga dan mee op deze bijzondere reis die meer is dan alleen een mooie duikvakantie in Egypte. Ontdek de bijzondere wereld die voor je open ligt.
Recente reacties