Ik was ondernemer, had twee drukke horecabedrijven, een baan in loondienst, ik was getrouwd en had 3 kinderen. Als ik eraan terugdenk, begrijp ik nog steeds niet hoe ik alle ballen in de lucht hield.
Na mijn scheiding, waar ik de volledige zorg voor de kinderen had en een drukke verantwoordelijke baan, rekenden er wederom veel mensen op mijn jongleerkunsten. Jongleren bleek helemaal mijn ding en ik presteerde het om ze jaar in, jaar uit, in de lucht te houden.
Tot het doek viel. Een flinke burnout viel mij ten deel. Mijn lichaam had na vele waarschuwingen en protesten die niet gehoord werden, besloten om een time-out te nemen. Een week rust en thuis van het werk, werd driekwart jaar. Ik moest letterlijk stil staan omdat ik ook letterlijk niet meer vooruit kon.
We herkennen het denk ik allemaal wel. Die vicieuze cirkel die maar lastig te doorbreken is. Of het nu je werk, je gezin, een ernstige ziekte of iets anders is; als jij die ballen niet hoog houdt, wie doet het dan wel? Mijn burnout dwong mij te veranderen. Het was erop of eronder. Ik kon niet meer (zo verder).
Ik deed het! Ik veranderde!
Ik kwam erachter dat waarden, verwachtingen en conditionering vanuit mijn jeugd oorzaak waren. De afgelopen 17 jaar heb ik beetje bij beetje, stap voor stap, een compleet nieuwe invulling aan mijn leven gegeven.
Het resultaat: ik ben een leukere en relaxtere moeder, ik werk vooral omdat ik het leuk vind, doe dingen die me gelukkig maken en ik leef in het NU. Wil jij dit ook? En willen we dat niet allemaal?
Meer weten hoe je dit doet? Kom dan bij de Vrouwendag op 28 augustus, die ik samen met Desirée van Happy2Dee en Hiske van Lavita Coaching organiseer. Of reserveer een plekje op onze retraite in Andalusië op 17 september: https://www.cumlauderetraites.nl/retraite-andalusie/
Op 10 juni gaat onze eerste caminoreis van start. Nadat ik vorig jaar zelf in 34 dagen van St. Jean Pied de Port naar Santiago de Compostela ben gelopen, wil ik graag mensen meenemen op deze prachtige wandeltocht. Ik besluit om een mooi programma voor het laatste deel van Sarria naar Santiago de Compostela samen te stellen. De reis is bedoeld voor: • iedereen die van wandelen en natuur houdt • degenen die eens willen proeven aan het leven als pelgrim • degenen die weten dat het niet gaat om snelheid maar het genieten • degenen die weten dat de weg ernaar toe minstens zo mooi is als het doel bereiken • degenen die misschien nog wel eens de hele camino willen ondernemen
Sarria
Het is zaterdagavond. De groep gaat laat aankomen. Ik heb een transfer geregeld en wacht op hen in het huis dat ik gehuurd heb. Helaas was het niet mogelijk om op dit tijdstip nog terecht te kunnen in een herberg omdat de meeste pelgrims dan al slapen.
Bij aankomst is iedereen uitgelaten en heeft duidelijk zin in dit mooie avontuur. Na een lekker kopje thee, zoekt iedereen zijn slaapplekje op om de volgende ochtend op tijd te ontbijten. We vertrekken om 9 uur.
Portomarin
Het is een heerlijke wandeling waar iedereen gedurende de wandeling met elkaar kennismaakt en er leuke gesprekken ontstaan. Als we na 22 kilometer aankomen in Portomarin, is iedereen verbaasd dat het helemaal niet moeilijk was.
Geen blaren te verzorgen, de compeed blijft in mijn tas en nadat we ons geïnstalleerd hebben en lekker hebben gedoucht, zoeken we een zonnig terrasje op waar we nog heerlijk genieten van de laatste zonnestralen.
We gaan vroeg op bed omdat we de volgende ochtend om 8 uur vertrekken.
Palas de Rei Een route van 23 km naar Palas de Rei. De bossen worden afgewisseld door groene heuvels en we wandelen heerlijk in het zonnetje. De tijd vliegt voorbij en na hier en daar wat stops arriveren wij bij Marcelo’s herberg. Marcelo is van oorsprong Italiaans en ziet eruit als een struikrover. Hij is verknocht geraakt aan de camino en heeft er zelf al meerdere gelopen. Zijn herberg is alleen toegankelijk voor pelgrims. Voor 12 euro maakt hij voor iedereen een heerlijk Italiaans driegangendiner waarbij de wijn inclusief is. We hebben een supergezellige avond met alle pelgrim en een heerlijke maaltijd.
Melide Marcelo verzorgt geen ontbijt dus we vertrekken in alle vroegte de volgende ochtend naar Melide. Een korte afstand van circa 15 kilometer. Een aantal van de dames vraagt of ze een shiatsu massage kunnen nemen die onderweg wordt aangeboden. Ik vind het prima. We hebben een korte afstand dus alle tijd. Het wordt de meest tegenvallende tocht voor iedereen. De gedachte van 15 kilometer doet hen de das om. Ze hebben het onderschat en na de 20ers van de vorige dag, dachten ze dat vandaag een makkie zou worden. Het drukkende weer zorgt voor een verzwaring van de omstandigheden waardoor de kortste afstand van de hele week uiteindelijk de zwaarste blijkt. In Melide hebben we onze eigen kamers. De herberg is nieuw en alles is keurig verzorgd. We verzamelen de was en pakken een terrasje terwijl onze was zich schoon draait in de wasmachine. Als we wederom vroeg ons bedje opzoeken, slaapt iedereen binnen no time.
Arzua Bij deze herberg is het ontbijt inclusief en bezorgt de bakker al vroeg het brood. Het is self service dus één van ons zet koffie en de ander perst de sinaasappels uit voor een vers glas sinaasappelsap. Al met al hebben we het buikje rond als we vertrekken naar Arzua, onze volgende bestemming. Wederom een korte afstand. Iedereen heeft geleerd van de onderschatting van de vorige dag en wil graag doorlopen tot we het grootste stuk gewandeld hebben voordat we gaan lunchen. Bij aankomst bij onze drukke herberg die ook een restaurant erbij heeft, installeren we ons. We slapen op een grote zaal waarvan ik al gelijk besluit om voor een volgende keer een andere locatie te kiezen. Arzua is ook niet echt bijzonder dus wellicht ook hiervoor een andere plek de volgende keer.
O Pedrouzo
Vandaag zijn we alweer bij onze één na laatste dag beland. Wederom, net als alle andere dagen, een heerlijke wandeling naar het rustige plaatsje O Pedrouzo. Ook nu wisselen bos en groene heuvels elkaar af.
Ik merk dat sommigen het jammer vinden omdat er al bijna weer een einde is gekomen aan ons mooie avontuur. Ikzelf had hetzelfde op mijn laatste dag vorig jaar toen ik de hele camino liep.
Toen moest ik ‘s ochtends voor vertrek toch wel even wat traantjes wegpinken. Op die camino wilde ik eigenlijk ook helemaal nog niet aankomen.
In dit piepkleine dorpje, heb ik een lekker appartementje gehuurd. De eigenaar Guillermo, een man in zijn zestiger jaren, is allerliefst en verzorgt een flesje wijn en voor de liefhebbers een biertje. Als ik hem vraag of dit van het huis is, glimlacht hij en knikt ja.
We dineren vlakbij ons appartement op een superleuke plek in een tuin. Er speelt een DJ wat loungemuziek, we bestellen met zijn allen tapas om te delen. We krijgen van Marlies, één van de pelgrims een hoody cadeau. Er staat in het Spaans op: ‘Lo que pasa en el camino, le queda en el camino’ (wat gebeurt op de camino, blijft op de camino). We hebben er vreselijk veel plezier om en hebben een superleuke laatste avond.
Santiago de Compostela
We hebben een weddenschap afgelegd over hoe laat we de volgende dag aan gaan komen in Santiago. Iedereen gokt om 2 of 3 uur. Ik ben de enige die 1 uur aangeeft. Makkelijk winst natuurlijk omdat ik degene ben die de vertrektijd en het tempo bepaalt. We vertrekken om 7.15 uur en komen inderdaad rond de klok van 1 uur aan.
Als we aankomen bij de poort speelt de doedelzakspeler al om ons te begeleiden naar het welbekende plein voor de kathedraal. Dit keer doet het me meer dan vorig jaar waar ik de hele liep. Daar had ik mijn emotionele momentje waarschijnlijk ’s ochtends al gehad.
We feliciteren elkaar met de 127 kilometers die we hebben afgelegd. Het stempelboekje wat wij in iedere plek hebben laten stempelen levert ons de welverdiende Compostela op. Dit is een officiele oorkonde waarin staat dat jij de camino naar Santiago de Compostela hebt gelopen.
De volgende dag is iedereen vrij om lekker te winkelen of de prachtige stad te bekijken. Ik realiseer me dat dit een vervolg gaat krijgen als ze me vragen of ik voor volgend jaar een nieuwe route met ze wil wandelen. Een mooier compliment kun je niet krijgen. Natuurlijk wil ik dat. Ik heb meer genoten van de reis dan ik vooraf gedacht had en geniet met volle teugen na van de mooie mensen die ik mee op reis nam, de prachtige gesprekken onderweg en de nieuwe vriendschappen.
Nepal: nieuwe Cumlaude bestemming voor retraites en wandelvakanties (individueel en in groepsverband)
Ik land in de ochtend op de luchthaven van Kathmandu. Het is alweer 3 jaar geleden dat ik in deze stad was tijdens onze China, Tibet, Nepal groepsreis. Onze lokale partner heeft een transfer geregeld naar mijn heerlijke hotel, Traditional Comfort. Voor degenen die écht eens verwend willen worden, is dit hotel beslist een aanrader.
De volgende dag reis ik gelijk door naar het Chitwan, het oudste nationale park van Nepal dat sinds 1984 op de Unesco Werelderfgoed lijst staat. Er komen in dit park veel verschillende diersoorten voor, waaronder luipaarden, beren, olifanten en de Bengaalse tijger. Verder is het dé plek om de Aziatische neushoorn te zien. Ik logeer bij zogenaamde homestays. Onze lokale partner is erg actief en betrokken bij het sociale welzijn van de Nepalezen en geeft de lokale bevolking, met deze projecten, een kans om een mooi leven op te bouwen waarin ze in hun eigen onderhoud kunnen voorzien als ook trots kunnen zijn op hun bijdrage aan het project.
Het is prachtig om in het enigszins kneuterige restaurantje mijn bestelling door te geven voor de avond als ook voor het ontbijt van de volgende ochtend. Ik bestel heerlijke Nepalese veganistische gerechten en het smaakt verrukkelijk. Voor mijn diner ga ik eerst op een wandeltour door het dorp en bezoeken wij de lokale markt.
De volgende ochtend vertrekken we om zes uur op jeep safari. Mijn chauffeur maakt van de gelegenheid gebruik van voldoende plek in de jeep, en gaat mee. Ik heb bewondering voor onze lokale partner die altijd de juiste mensen weet te contracteren. Alle medewerkers die ik ken, voldoen aan dezelfde kenmerken. Ze zijn dienstverlenend, servicegevoelig, behulpzaam, lief en zorgzaam en uiterst serieus waar het hun werk aan gaat.
We zien veel dieren waaronder neushoorns, badend in de rivier, apen die van tak tot tak springen waarna ze nog als op een trampoline door bouncen, herten die zich van dichtbij laten zien, schitterend gekleurde vlinders, olifanten en vogels die ik nog nooit eerder heb gezien. De Bengaalse tijger laat zich niet zien maar ik ben superblij met de opbrengst van de ochtend. Ik bedenk me dat dit park ook uitermate geschikt voor gezinsvakanties. Tegen de avond gaan we fietsen door de prachtige omgeving waarna de avond wordt afgesloten met een mooie culturele dansavond.
Ik ben erg opgetogen voor de tocht die voor de volgende dag op het programma staat. Ik ga naar Pokhara van waaruit ik een trekking ga doen naar het Annapurna Basecamp. De volgende ochtend vertrekken we al vroeg in de ochtend met zijn vieren. De chauffeur zet ons af waarna wij met zijn drieën verder gaan, mijn gids, ‘porter’ (bagageman) en ik. Onze trekking is begonnen.
Al snel beginnen de trappen waarvoor ik ben gewaarschuwd. Er lijkt geen einde te komen aan de stijging en ik merk dat mijn camino training in geen vergelijk staat met wat hier van mij verwacht wordt. Ik kijk niet naar boven maar blijf in het moment en focus op mijn ademhaling naar de buik. Ik loop langzaam om mijn lijf goed te blijven voelen. Ik voel goed wat de stijging en vooral de inspanning met me doet. Stap voor stap, zonder omhoog te kijken, blijf ik in dit moment en geniet ervan.
Als we eindelijk op flinke hoogte zijn, wijst mijn gids me een plek in het diepe dal en vertelt me dat we daar heen gaan lopen. Ik kan het niet geloven maar geef me over en aanvaard de weg naar beneden. Het is niet een gebaand pad maar een combinatie van stenen en zand. Soms stap ik op een steen die een kwartslag draait en één seconde, of misschien wel twee, voel ik me in niemandsland om daarna weer met mijn beide benen op de grond te belanden.
Na een lange tocht waarbij we het laatste uur getrakteerd worden op een flinke plensbui, komen we aan in onze ‘teahouse’, de accommodatie waar we verblijven. Volgens mijn gids heb ik de mooiste kamer van het etablissement gekregen. Drie grote ramen die de volgende ochtend waarschijnlijk een waanzinnig uitzicht gaan geven. De douche en het toilet zijn verderop in de gang. Ik ben absoluut niet vrolijk, heb pijn aan mijn knie, een blessure waar ik dacht overheen gegroeid te zijn en mijn hamstring voelt ook niet zoals die moet voelen. Het is inmiddels gaan donderen en het regent nu keihard. Na het eten zoek ik mijn kamer op en bel nog even met ‘thuis’ voor wat emotionele support. Ik ben blij dat ik mijn gal even kan spuien en val na ons gesprek in slaap.
De volgende dag om 6 uur, ziet mijn wereld er al een stuk rooskleuriger uit. Het weer is opgeklaard en de pijn is weg. Het stijgend lopen en de trappen beginnen te wennen. Ik voel goed wat mijn lijf aangeeft, ik laat me niet opjagen en blijf mijn eigen tempo lopen.
Na een aantal dagen lopen is de dag van het Annapurna basecamp is aangebroken. Ik ben goed uitgerust en denk dat ik er wel klaar voor ben. Iedere dag begint de regen vroeger en ook vandaag vallen de eerste druppels al om 12 uur, tijdens onze lunch. We zijn om 6 uur vertrokken en het laatste stuk van de MBA, het Machhapuchhre basecamp waar we lunchen, naar het ABC, Annapurna basecamp, is nog 3 uren lopen.
Het is koud op 3700 meter en naarmate we meer stijgen, gaat de regen over in sneeuw. Het weer is guur maar uiteindelijk komt het Annapurna basecamp in zicht. Ik weet van mijn camino ervaring dat dit een illusie is en het veel verder weg is dan het lijkt. Zo’n 500 meter voor mijn finish, lijkt het of mijn benen ermee ophouden. Telkens moet ik na een paar stappen rusten. De hoogte (inmiddels 4100 meter) heeft de zuurstof uit de lucht weggenomen en ik heb het gevoel dat mijn bloed mijn spieren niet meer van brandstof kan voorzien. Daarbij komt een licht gevoel in het hoofd wat ook niet echt plezierig voelt.
Het begint harder te sneeuwen en het is ijskoud op deze hoogte. Ik geef me eraan over en blijf doorlopen en rusten om de paar meter. Uiteindelijk zal ik die felbegeerder eindstreep halen. Yuvi, mijn gids en Man, mijn ‘porter’, zijn mijn steun en wachten geduldig tot ik weer verder kan. Er komen een paar Nepalese jongens voorbij die me snoepjes en chocola geven. De snelle suikers die mijn lijf weer van brandstof moeten gaan voorzien.
Het laatste stuk, wederom een trap, leg ik in een snel tempo af. Alsof het daadwerkelijk zien van mijn eindstreep me vleugels geeft, ren ik in de armen van Yuvi en Man, die net zo blij en trots als ik zijn. Ik ben er. Ik heb het Annapurna basecamp bereikt.
Naast dat ik het basecamp heb bereikt, waar ik heel trots op ben, heb ik weer veel over mezelf ontdekt. Vooral het genieten van de tocht is mijn doel geworden. Wow, wat heb ik genoten van mijn steeds veranderende omgeving: de watervallen, het bos, de stroompjes, het hooggebergte, de luchten, de vogels, vlinders en soms zelfs de regen die zich iedere middag steevast aandiende.
Inmiddels al weer aan het einde van een heerlijke ME-time retraite en een supergave wandelvakantie in Andalusië. Dankbaar dat ik mijn verhaal weer mag vertellen. Op 8 april haal ik, samen met Wim, de groep op. Bij aankomst blijken ze een half uurtje vertraging te hebben dus wachten we rustig in de aankomsthal. Al snel druppelen ze binnen en het voelt al gelijk, ondanks de diversiteit, alsof iedereen elkaar kent. Het belooft weer een mooie week te worden.
We hebben een week waarbij alles aan bod komt. De yoga en meditaties van Lourdes, de visualisaties van Desirée en de Maya kalender die voor velen heel herkenbaar blijkt te zijn. In mooie gesprekken komen veel onderwerpen aan de orde. Ieder heeft zijn eigen verhaal, pijn, verdriet en vreugde die tijdens deze week samen lijken te komen. Het mag er allemaal zijn. Respect voor elkaar en veiligheid in de groep zijn de rode draad. Zoals op veel retraites ontstaat ook nu weer een prachtige verbinding waardoor ik een warm gevoel krijg. Het lijkt of de tijd voorbij is gevlogen als ik de groep een week later naar de luchthaven breng. We nemen afscheid ‘until we meet again’.
De volgende groep heeft een schitterende wandelvakantie geboekt die ik zelf een pareltje noem. De wandelingen zijn divers en brengen steeds weer iets nieuws en verrassends. Hoe kan het ook anders met zo’n mooie natuur die zich steeds weer van haar mooiste kant laat zien. We doen de hangbruggenroute, gaan naar de sneeuw, dompelen onder in de waterval, genieten van het prachtige meer van Beznar en we gaan zelfs optioneel paragliden.
Vrijheid in haar meest ultieme vorm. Na de heerlijke wandelingen worden onze gasten iedere avond weer verrast met een diner, bereid door onze chef. Zowel voor de retraites als de wandelvakanties wordt er ook goed voor de innerlijke mens gezorgd in de vorm van heerlijke verrassende maaltijden. Van heerlijke curry’s tot zalige sushi.
Ik sluit de reizen met een goed gevoel af en besluit in overleg met Desirée en onze chef de cuisine, Nick, om op 25 juni en 2 juli nogmaals een wandelvakantie en retraite te organiseren. Ga jij ook mee?
Inmiddels mag ik mijzelf denk ik wel een zigeunerin noemen ofwel het nog leukere Spaanse woord, ‘gitana’. Op zaterdagnacht aangekomen op de luchthaven van Andalusië. Mijn idee was om een kleine privé mini retraite te houden. Heerlijk gezond eten koken, genieten van de zon, lekker wandelen, mediteren en yoga. Kortom de voorbereiding van de retraite en wandelvakantie van 8 en 15 april.
Na een heerlijke zondag met een warm zonnetje begon het echter ’s nachts te regenen. Ik werd wakker en hoorde de regen neerkletteren. Eén blik uit het raam de volgende ochtend, vertelde me dat het flink had geregend. Ik bekeek de weersvoorspellingen van de week die niet veel zon beloofden. Ik hoefde niet lang na te denken en binnen een uur had ik een goedkope ticket naar Lanzarote geboekt. Ik zocht er een leuke, betaalbare accommodatie bij en zat de volgende ochtend op de vlucht naar Arecife, Lanzarote.
Na een vlucht van twee uur, nam ik de bus naar mijn plaats van bestemming. Ik had de chauffeur gevraagd en gezien zijn vage reactie, had ik kunnen weten dat hij de plek waar ik heen moest, niet kende. Ik werd op 3,5 kilometer van mijn bestemming ‘eruit gezet’ en besloot met een blik op mijn navigatie te lopen naar mijn accommodatie.
Ik begon te lopen en kwam al snel op een deel wat niet geasfalteerd was; een zandpad afgewisseld met hier en daar grote keien. Normaal reis ik met een rugzak, echter ik had dit maal besloten mijn kleine koffertje mee te nemen. Met een rugzak, het koffertje en de stijging op het onverharde pad, moest ik lachen om wat ik nu weer geboekt had. De weg ernaar toe was in ieder geval interessant.
Het laatste stuk bleek een klimmetje met een flinke stijging van zeker 20% maar ik zette door. Verlossend was het hippiebusje dat naast mij stopte. Er zat een koppel in wat me vroeg of ze me een lift konden geven. Verrast door de spontane hulp nam ik het aanbod dankbaar aan. Ik arriveerde op de plaats van bestemming en scoorde gelijk punten bij het koppel wat de accommodatie beheerde. Ze keken me bewonderend maar ook een beetje bevreemd aan dat ik dat hele stuk met bagage had gelopen. Normaal zou het natuurlijk peanuts zijn voor mij als ervaren pelgrim maar nu was ik toch blij geweest met de lift tijdens het laatste stukje. Ik kwam in mijn appartement; voor zover je het appartement mocht noemen. Het was een kamer met twee bedden zonder keuken. Slechts een warmhoudplaatje, magnetron en geen gootsteen of pannen. Daarentegen was het uitzicht magnifiek. Dit was niet helemaal de bedoeling van mijn detox ME-time. Ik wilde graag zelf koken en na een grondiger onderzoek van de ‘keuken’, constateerde ik dat dit hier niet mogelijk was.
Al snel besloot ik dat ik niet wilde blijven en overlegde met de beheerder. Hij begreep het helemaal. Zonder vervoer was de locatie niet ideaal en ondanks zijn aanbod om in een gemeenschappelijke ruimte gebruik te maken van de kookgelegenheid, bedankte ik hem hartelijk. Ik vond een leuke andere accommodatie, welke wel goed uitgerust was in Costa Teguise, 12 kilometer van mijn huidige accommodatie en boekte het. Opgelucht met de begrijpende reactie, ging ik even bij het zwembad werken. De dame van het beheerdersechtpaar kwam even een praatje met me maken. Ik was dankbaar dat ik de taal sprak en zo meer over haar en haar leven te weten kwam. Even twijfelde ik of ik niet toch moest blijven omdat het echtpaar zo lief was en de accommodatie op zich prachtig was, maar ik kon niet terug.
Omdat ik nodig naar de kapper moest, had ik op de luchthaven al een kapper uitgezocht waarmee ik, na het zien van haar instagram video’s, een afspraak maakte. Ik kon gelijk de volgende ochtend terecht. Lief als ze was, bracht de mevrouw van het beheerdersechtpaar mij in haar auto. De man verzekerde me dat als ik iets nodig had, ik altijd bij hen terecht kon en alleen maar hoefde te bellen. Het verwarmde mijn hart dat zij zo behulpzaam en lief voor me waren ondanks mijn last minute annulering.
De vrouw reed op zijn Spaans; als de duivel, ongeduldig, scheldend op langzaam rijdende auto’s en plotseling in de remmen voor het zebrapad dat ze te laat ontdekte. Toen we heelhuids bij mijn kapper aankwamen, namen we afscheid en ze wenste me een mooie tijd en zegeningen in mijn leven. Ik was ontroerd door haar hartelijkheid en betoverende glimlach.
Na even zoeken en een rondje in het ‘Centro Commercial’ vond ik mijn kapsalon, Marilia Pires. Marilia, mijn kapster, was allerliefst. Ik had haar de avond ervoor gevraagd of ze Cubaans was om haar hartelijkheid en om de videootjes die ik van haar had gezien op Instagram. Ze was geen Cubaanse maar als danseres uit Brazilië gekomen, ze had wat omgezworven en was uiteindelijk in Lanzarote beland waar ze met een Spanjaard trouwde. Omdat men in Spanje siësta houdt, was ik haar enige en tegelijkertijd laatste klant van die ochtend.
Het resultaat was prachtig, ze bleek een ware vakvrouw en maakte foto’s van voor en na. Ik had haar eerder gevraagd of ze me de bushalte kon wijzen maar ze verraste me door aan te bieden om me te brengen. Mijn hart verwarmde wederom.
In 24 uur tijd, was ik getuige van deze drie prachtige intermezzo’s. Dankbaar voor deze drie, of moet ik zeggen vijf, prachtige engeltjes op mijn ‘gitana camino’.
Om de beste ervaringen te bieden, gebruiken wij technologieën zoals cookies om informatie over je apparaat op te slaan en/of te raadplegen. Door in te stemmen met deze technologieën kunnen wij gegevens zoals surfgedrag of unieke ID's op deze site verwerken. Als je geen toestemming geeft of uw toestemming intrekt, kan dit een nadelige invloed hebben op bepaalde functies en mogelijkheden.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door je Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
Recente reacties