Dit weekend was mijn plan om op zondag naar Akkrum te lopen en van daar weer terug naar Sneek te fietsen. In de eerste plaats voor mijn plezier en natuurlijk ook als een leuke training voor mijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostela die ik over iets meer dan een maand ga lopen.
Een goede vriend had gezegd dat het droog zou blijven en zonder ook maar één blik op mijn buienradar app vertrok ik zonder jas, mijn rugzak gevuld met wat proviand en drinken. En voor, ‘just in case’, mijn nieuwe poncho die ik voor mijn camino had aangeschaft.
Ik was anderhalve kilometer onderweg toen het langzaam begon te druppen, gevolgd door een pittige stortbui. Blij met mijn nieuwe poncho, die ik inmiddels over me heen had gegooid, vervolgde ik mijn weg. Het weer wisselde van een waterig zonnetje tot eentje die volop scheen tot stortregens vergezeld door flinke rukwinden.
Genietend van de natuurkrachten die zowel het zomer- als herfstseizoen representeerden, realiseerde ik me dat deze dag misschien wel representatief was voor het leven.
Afgelopen vrijdag was ik aanwezig op de afscheidsdienst van Auke, de grote broer van mijn lieve vriendin Petra. Een markant mens die het leven leefde zoals het kwam, geïnspireerd door Eckhart Tolle, auteur van de Kracht van het Nu, wist hij het leven ook écht in het NU te leven.
Als afgestudeerd econoom besloot hij zijn artistieke hart te volgen. Hoe prachtig was het om hem zijn accordeon te horen spelen met zo’n passie dat je aan zijn muziekspel kon horen dat het uit zijn hart kwam. Hij genoot, net zoals zijn publiek.
De afscheidsdienst was prachtig door de sprekers; zijn zusje, beste vrienden en mede muzikanten, die ons meenamen in Auke’s levensloop als ook door de muzikale omlijsting door zijn vrouw en zijn vrienden. Hij had het leven ten volste geleefd en ondanks het verdriet, waren de woorden over zijn levensavonturen troostend en mooi.
Onderweg kom ik een jongen tegen op skeelers. We zien er beide als verzopen katten uit. Zijn korte broek en T-shirt zijn helemaal doorweekt van de regen en ik ben onherkenbaar in mijn kobaltblauwe poncho. Hij lacht naar me en ik kan niet anders dan teruglachen. We hebben beide plezier om de kletterende regen die op ons valt.
Verderop staat een mevrouw met haar fiets onder een boom te schuilen. Later, als het weer eventjes droog is, fietst ze me voorbij. We maken een praatje over het weer en wederom lachen we om onze keuze om toch te fietsen en, in mijn geval, te wandelen. We zijn het roerend eens dat het ‘maar water is’ en de luchten zo adembenemend mooi dat het dit avontuur waard is. Zo heeft ieder seizoen haar charme.
Hoe mooi is het om het leven te vergelijken met de seizoenen. De herfst en winter die staan voor doodgaan en loslaten waar lente en zomer nieuw leven geven. Bladeren aan de bomen die sterven en de takken loslaten om tegelijkertijd een nieuw leven te beloven in de lente en de zomer (Laura Maaskant). Een heerlijke gedachte die plezier en dankbaarheid geeft voor iedere dag, wat voor weer of programma deze ook voor je in petto heeft.
Het afgelopen jaar schreef ik een boek (Puur Leven) over mijn leven van het afgelopen anderhalf jaar met wat terugblikken op mijn levensloop. De burn-out die ik op 38 jarige leeftijd kreeg, mijn herfst en winter, maakten de belofte van een nieuw leven, mijn lente en zomer, meer dan waar.
Claudia Bottinga
09-08-2021
Recente reacties