In november ging ik met mijn vriend Nick, naar Egypte. Na een hectisch jaar van drukte, onze nieuwe relatie en veel reizen, besloten wij nu voor een weekje ‘us-time’. De keuze voor Egypte was niet echt een weloverwogen keuze. Mooi weer en relaxen was de voornaamste reden. En…….. misschien dat ik zou durven te duiken in de schitterende Rode Zee.
Als peuter eens bijna verdronken en als kleuter van de boot afgevallen en aan de haren eruit getrokken, hebben mij een levenslang trauma bezorgd.
Zwemmen? Mwaaah niet echt mijn ding. Mijn motto was altijd: “op het water prima maar erin, dat laat ik liever aan anderen over”. Ik houd er niet van, ik ben er niet goed in en ik heb immers een trauma. Mijn leven lang zwom ik slechts om even af te koelen van de hitte en zéker niet voor mijn plezier. Op snorkeltochtjes ging ik wel mee maar bleef veilig op de boot nadat ik een paar keer veel zeewater binnen had gekregen tijdens diverse paniekaanvallen. Ik besloot dat ook dát niet mijn ding was.
In augustus was ik met mijn vriend in Borneo. Nick is een gevorderd duiker en voelt zich op alle mogelijke manieren helemaal thuis in het water. Alsof het zo moest zijn, was er een aanbod in onze accommodatie om een introductieduik te doen en ik overwoog het serieus.
Practice what you preach, bleef maar door mijn hoofd spoken. Op intelligentieniveau snapte ik heel goed dat mijn angst niet echt was maar iets wat mijn hoofd had bedacht. Mijn jarenlang conformeren hieraan maakte het des te hardnekkiger om een totaal andere koers te varen. Ik ging bij wijze van spreken al hyperventileren als ik een snorkel in mijn mond had.
Ik had een lange weg te gaan maar ging de uitdaging aan. Mijn eerste pogingen maakten me paniekerig. Hoe ik ook begreep dat mijn angst niet echt was, bleef mijn lichaam reageren alsof dit wel het geval was. Na vele pogingen in ondiep water, trok ik de stekker eruit. Ik vertelde de instructeur dat het ‘m niet ging worden voor mij. Ik had het geprobeerd en had gefaald.
Mijn duikinstructeur lachte alleen maar en liet me rustig voelen hoe ik rustig kon blijven en door kon ademen door de regulator (mijn lucht toevoer). Voor ik het goed en wel wist, zwom ik met hem op negen meter diepte en werd ik me bewust van mijn eigen rustige ademhaling en vooral ook de prachtige onderwaterwereld die ik mezelf mijn halve leven had ontzegd. De gastvrijheid van de onderwaterwereld, de mooiste gekleurde vissen en schitterende koralen waren mijn kado. De bijna meditatieve rust van mijn wonderbaarlijk rustige ademhaling was verrassend. Tevens werd ik bevangen door een grote euforie. Een grote blijdschap en overwinningsgevoel vielen mij ten deel.
Ik had mijn angst overwonnen en alles wat mijn hoofd me had wijsgemaakt, bleek niet waar. Ondanks dat mijn hoofd bij de 2e uitnodiging voor nog een duik, even tegenstribbelde, ging ik ook een tweede keer op 9 meter diepte. Het enige wat ik hoefde te doen was ademhalen.
Ik was nog niet klaar. Ik wilde een stapje verder gaan. Ik ging van de introductieduik in Borneo naar een PADI cursus voor bevoegd open water duiker, in Egypte. Mijn duikinstructeur heette Mo van Mohamed. Een grote, lange Egyptische man die zoveel rust uitstraalde dat ik deze als vanzelfsprekend aanvoelde.
Na een dag in het zwembad en theorie cursus, gingen we de volgende dag al voor een duik in de zee. Ik was vol vertrouwen en heb geen enkele paniekaanval of zelfs maar een moment van onrust ervaren. Ik heb gedoken op 22 meter en nogmaals de onderwaterwereld mogen verkennen. Scholen vissen die me verwelkomden en leken te zeggen ‘zwem maar met ons mee’, waren hartverwarmend. Ik voelde me compleet op mijn gemak, rustig ademend door mijn regulator.
Door open te staan en mijn uitdagingen aan te gaan, heb ik een nieuwe wereld ontdekt en een heel bijzonder land als Egypte ontmoet. Ook heb ik een stukje van mezelf ontdekt wat ik verstopt had onder de mantel van angst.
Misschien herken je het en wil jij ook jouw uitdaging aan gaan?
Ga dan mee op deze bijzondere reis die meer is dan alleen een mooie duikvakantie in Egypte. Ontdek de bijzondere wereld die voor je open ligt.
Ik was ondernemer, had twee drukke horecabedrijven, een baan in loondienst, ik was getrouwd en had 3 kinderen. Als ik eraan terugdenk, begrijp ik nog steeds niet hoe ik alle ballen in de lucht hield.
Na mijn scheiding, waar ik de volledige zorg voor de kinderen had en een drukke verantwoordelijke baan, rekenden er wederom veel mensen op mijn jongleerkunsten. Jongleren bleek helemaal mijn ding en ik presteerde het om ze jaar in, jaar uit, in de lucht te houden.
Tot het doek viel. Een flinke burnout viel mij ten deel. Mijn lichaam had na vele waarschuwingen en protesten die niet gehoord werden, besloten om een time-out te nemen. Een week rust en thuis van het werk, werd driekwart jaar. Ik moest letterlijk stil staan omdat ik ook letterlijk niet meer vooruit kon.
We herkennen het denk ik allemaal wel. Die vicieuze cirkel die maar lastig te doorbreken is. Of het nu je werk, je gezin, een ernstige ziekte of iets anders is; als jij die ballen niet hoog houdt, wie doet het dan wel? Mijn burnout dwong mij te veranderen. Het was erop of eronder. Ik kon niet meer (zo verder).
Ik deed het! Ik veranderde!
Ik kwam erachter dat waarden, verwachtingen en conditionering vanuit mijn jeugd oorzaak waren. De afgelopen 17 jaar heb ik beetje bij beetje, stap voor stap, een compleet nieuwe invulling aan mijn leven gegeven.
Het resultaat: ik ben een leukere en relaxtere moeder, ik werk vooral omdat ik het leuk vind, doe dingen die me gelukkig maken en ik leef in het NU. Wil jij dit ook? En willen we dat niet allemaal?
Meer weten hoe je dit doet? Kom dan bij de Vrouwendag op 28 augustus, die ik samen met Desirée van Happy2Dee en Hiske van Lavita Coaching organiseer. Of reserveer een plekje op onze retraite in Andalusië op 17 september: https://www.cumlauderetraites.nl/retraite-andalusie/
Inmiddels al weer aan het einde van een heerlijke ME-time retraite en een supergave wandelvakantie in Andalusië. Dankbaar dat ik mijn verhaal weer mag vertellen. Op 8 april haal ik, samen met Wim, de groep op. Bij aankomst blijken ze een half uurtje vertraging te hebben dus wachten we rustig in de aankomsthal. Al snel druppelen ze binnen en het voelt al gelijk, ondanks de diversiteit, alsof iedereen elkaar kent. Het belooft weer een mooie week te worden.
We hebben een week waarbij alles aan bod komt. De yoga en meditaties van Lourdes, de visualisaties van Desirée en de Maya kalender die voor velen heel herkenbaar blijkt te zijn. In mooie gesprekken komen veel onderwerpen aan de orde. Ieder heeft zijn eigen verhaal, pijn, verdriet en vreugde die tijdens deze week samen lijken te komen. Het mag er allemaal zijn. Respect voor elkaar en veiligheid in de groep zijn de rode draad. Zoals op veel retraites ontstaat ook nu weer een prachtige verbinding waardoor ik een warm gevoel krijg. Het lijkt of de tijd voorbij is gevlogen als ik de groep een week later naar de luchthaven breng. We nemen afscheid ‘until we meet again’.
De volgende groep heeft een schitterende wandelvakantie geboekt die ik zelf een pareltje noem. De wandelingen zijn divers en brengen steeds weer iets nieuws en verrassends. Hoe kan het ook anders met zo’n mooie natuur die zich steeds weer van haar mooiste kant laat zien. We doen de hangbruggenroute, gaan naar de sneeuw, dompelen onder in de waterval, genieten van het prachtige meer van Beznar en we gaan zelfs optioneel paragliden.
Vrijheid in haar meest ultieme vorm. Na de heerlijke wandelingen worden onze gasten iedere avond weer verrast met een diner, bereid door onze chef. Zowel voor de retraites als de wandelvakanties wordt er ook goed voor de innerlijke mens gezorgd in de vorm van heerlijke verrassende maaltijden. Van heerlijke curry’s tot zalige sushi.
Ik sluit de reizen met een goed gevoel af en besluit in overleg met Desirée en onze chef de cuisine, Nick, om op 25 juni en 2 juli nogmaals een wandelvakantie en retraite te organiseren. Ga jij ook mee?
Inmiddels mag ik mijzelf denk ik wel een zigeunerin noemen ofwel het nog leukere Spaanse woord, ‘gitana’. Op zaterdagnacht aangekomen op de luchthaven van Andalusië. Mijn idee was om een kleine privé mini retraite te houden. Heerlijk gezond eten koken, genieten van de zon, lekker wandelen, mediteren en yoga. Kortom de voorbereiding van de retraite en wandelvakantie van 8 en 15 april.
Na een heerlijke zondag met een warm zonnetje begon het echter ’s nachts te regenen. Ik werd wakker en hoorde de regen neerkletteren. Eén blik uit het raam de volgende ochtend, vertelde me dat het flink had geregend. Ik bekeek de weersvoorspellingen van de week die niet veel zon beloofden. Ik hoefde niet lang na te denken en binnen een uur had ik een goedkope ticket naar Lanzarote geboekt. Ik zocht er een leuke, betaalbare accommodatie bij en zat de volgende ochtend op de vlucht naar Arecife, Lanzarote.
Na een vlucht van twee uur, nam ik de bus naar mijn plaats van bestemming. Ik had de chauffeur gevraagd en gezien zijn vage reactie, had ik kunnen weten dat hij de plek waar ik heen moest, niet kende. Ik werd op 3,5 kilometer van mijn bestemming ‘eruit gezet’ en besloot met een blik op mijn navigatie te lopen naar mijn accommodatie.
Ik begon te lopen en kwam al snel op een deel wat niet geasfalteerd was; een zandpad afgewisseld met hier en daar grote keien. Normaal reis ik met een rugzak, echter ik had dit maal besloten mijn kleine koffertje mee te nemen. Met een rugzak, het koffertje en de stijging op het onverharde pad, moest ik lachen om wat ik nu weer geboekt had. De weg ernaar toe was in ieder geval interessant.
Het laatste stuk bleek een klimmetje met een flinke stijging van zeker 20% maar ik zette door. Verlossend was het hippiebusje dat naast mij stopte. Er zat een koppel in wat me vroeg of ze me een lift konden geven. Verrast door de spontane hulp nam ik het aanbod dankbaar aan. Ik arriveerde op de plaats van bestemming en scoorde gelijk punten bij het koppel wat de accommodatie beheerde. Ze keken me bewonderend maar ook een beetje bevreemd aan dat ik dat hele stuk met bagage had gelopen. Normaal zou het natuurlijk peanuts zijn voor mij als ervaren pelgrim maar nu was ik toch blij geweest met de lift tijdens het laatste stukje. Ik kwam in mijn appartement; voor zover je het appartement mocht noemen. Het was een kamer met twee bedden zonder keuken. Slechts een warmhoudplaatje, magnetron en geen gootsteen of pannen. Daarentegen was het uitzicht magnifiek. Dit was niet helemaal de bedoeling van mijn detox ME-time. Ik wilde graag zelf koken en na een grondiger onderzoek van de ‘keuken’, constateerde ik dat dit hier niet mogelijk was.
Al snel besloot ik dat ik niet wilde blijven en overlegde met de beheerder. Hij begreep het helemaal. Zonder vervoer was de locatie niet ideaal en ondanks zijn aanbod om in een gemeenschappelijke ruimte gebruik te maken van de kookgelegenheid, bedankte ik hem hartelijk. Ik vond een leuke andere accommodatie, welke wel goed uitgerust was in Costa Teguise, 12 kilometer van mijn huidige accommodatie en boekte het. Opgelucht met de begrijpende reactie, ging ik even bij het zwembad werken. De dame van het beheerdersechtpaar kwam even een praatje met me maken. Ik was dankbaar dat ik de taal sprak en zo meer over haar en haar leven te weten kwam. Even twijfelde ik of ik niet toch moest blijven omdat het echtpaar zo lief was en de accommodatie op zich prachtig was, maar ik kon niet terug.
Omdat ik nodig naar de kapper moest, had ik op de luchthaven al een kapper uitgezocht waarmee ik, na het zien van haar instagram video’s, een afspraak maakte. Ik kon gelijk de volgende ochtend terecht. Lief als ze was, bracht de mevrouw van het beheerdersechtpaar mij in haar auto. De man verzekerde me dat als ik iets nodig had, ik altijd bij hen terecht kon en alleen maar hoefde te bellen. Het verwarmde mijn hart dat zij zo behulpzaam en lief voor me waren ondanks mijn last minute annulering.
De vrouw reed op zijn Spaans; als de duivel, ongeduldig, scheldend op langzaam rijdende auto’s en plotseling in de remmen voor het zebrapad dat ze te laat ontdekte. Toen we heelhuids bij mijn kapper aankwamen, namen we afscheid en ze wenste me een mooie tijd en zegeningen in mijn leven. Ik was ontroerd door haar hartelijkheid en betoverende glimlach.
Na even zoeken en een rondje in het ‘Centro Commercial’ vond ik mijn kapsalon, Marilia Pires. Marilia, mijn kapster, was allerliefst. Ik had haar de avond ervoor gevraagd of ze Cubaans was om haar hartelijkheid en om de videootjes die ik van haar had gezien op Instagram. Ze was geen Cubaanse maar als danseres uit Brazilië gekomen, ze had wat omgezworven en was uiteindelijk in Lanzarote beland waar ze met een Spanjaard trouwde. Omdat men in Spanje siësta houdt, was ik haar enige en tegelijkertijd laatste klant van die ochtend.
Het resultaat was prachtig, ze bleek een ware vakvrouw en maakte foto’s van voor en na. Ik had haar eerder gevraagd of ze me de bushalte kon wijzen maar ze verraste me door aan te bieden om me te brengen. Mijn hart verwarmde wederom.
In 24 uur tijd, was ik getuige van deze drie prachtige intermezzo’s. Dankbaar voor deze drie, of moet ik zeggen vijf, prachtige engeltjes op mijn ‘gitana camino’.
Op 23 september 2021 was het dan eindelijk zover. Ik ging mijn droom om de camino naar Santiago de Compostela te lopen, waarmaken. En geloof me: Het was een droom van begin tot einde.
Met etappes van 20 tot 40 km, werd ik vooral verrast door mijn eigen lijf, wat zoveel meer kon dan ik ooit had gedacht. In Nederland had ik al opgezien tegen afstanden van meer dan 25 km
Ik kwam in een flow en mijn lichaam raakte gewend aan het iedere dag wandelen. Ik kon iedere afstand die ik aanging, lopen. Zelfs met bepakking. Als het me echt te zwaar werd of als ik een zware wandeling met veel stijging in het verschiet had, liet ik mijn bepakking doorsturen. Ook aan de bepakking raakte ik gewend tot het moment dat ik de bagage op mijn rug zelfs niet meer voelde. Het hoorde bij mij. Het hoorde bij mijn pelgrimstocht.
Ik heb veel beleefd, veel prachtige mensen ontmoet en vooral een mooie ontmoeting met mezelf gehad. Nog steeds werken mijn camino lessen door nu ik weer terug ben in het ‘gewone leven’.
De simpliciteit van het leven tijdens de camino is iets wat ik wil koesteren en behouden. Leven met de dag en in het nu. Iedere dag dezelfde routine. Opstaan, rugzak inpakken, ontbijten, lopen, aankomen, bed opmaken, eten en slapen. Geen stoorzenders die zo gewoon zijn geworden in ons dagelijkse leven.
Gewoon ik, mijn rugzak en mijn wandeling.
Ik ben momenteel een boek aan het schrijven over mijn camino belevenissen en heb tevens een leuke reis samengesteld.
Wil jij eens proeven aan de camino. Ervaren hoe het leven van een pelgrim is, slapen in herbergen en hostels, iedere dag door een heerlijke, inspirende omgeving wandelen om uiteindelijk in Santiago de Compostela aan te komen. Ga dan met me mee op deze caminoreis.
Op 11 juni zijn er nog een paar plekjes vrij. Lukt 11 juni niet, dan kun je reserveren voor 27 augustus of 3 september.
Inmiddels ben ik alweer aan het einde gekomen van een heerlijke ME-time retraite en een schitterende wandelvakantie in het prachtige Andalusië. Dankbaar dat ik weer twee prachtige Cumlaude reizen mocht begeleiden.
Sinds maandag ben ik gearriveerd op het zonnige eiland Tenerife om verder te werken aan mijn boek waarin ik mijn belevenissen beschrijf van mijn camino naar Santiago de Compostela.
Retraite december 2021
Vrijdag drie december komen ze aan. Janita, Kees, Liesbeth en Mark; een mooi klein groepje waarvoor we een heerlijke ME-time week verzorgen in onze mooie accommodatie, Finca La Cañota. Tijdens de transfer van de luchthaven naar Cañota, merk ik dat iedereen er zin in heeft en er ontstaat gelijk een goede sfeer.
Als we aankomen heeft Nick, mijn camino vriend, een heerlijk diner bereid waarvan iedereen lekker zit te smullen. Na het diner doen we een uitgebreid kennismakingsrondje wat al gelijk de diepte in gaat. De openheid van iedereen verwarmt mijn hart. Het belooft een mooie retraite te worden.
Omdat de meesten mijn boek hebben gelezen, weten ze dat ik in de winter altijd zwem in natuurwater en ondanks dat het koudebad niet in het programma zit, doen we op verzoek de volgende ochtend een dip in het koude zwembad. We starten met één deelnemer waarna aan het einde van de retraite uiteindelijk iedereen het koude water trotseert. Na het ontbijt en vrije tijd verzorgt Lourdes, onze lokale yoga juf de ontspannende yoga en meditatie in de stralende zon. De wind maakt het wat fris maar dit mag de pret niet drukken.
Tijdens onze ME-time week, maken we prachtige wandelingen waarbij een bezoek aan het Boeddhistische centrum, O Sel Ling, natuurlijk niet mag ontbreken.
Na een heerlijk vegetarisch diner wat we iedere avond serveren, gaan we met elkaar in gesprek. Naast alle andere onderdelen, zijn de gesprekssessies voor mij altijd het hoogtepunt. Het gevoel dat ik, en de groepsdynamiek die ontstaat, daadwerkelijk wat bij kan dragen, voelt voor mij als ultiem.
Omdat er drie dagen feest in het dorp is, worden we getrakteerd op twee indrukwekkende processies. Iedereen is onder de indruk van de plechtigheden, de saamhorigheid en natuurlijk het spetterende vuurwerk.
De zeven dagen vliegen voorbij en het afscheid op 9 december is een belofte op een spoedig weerzien. ‘Until we meet again’ lieve Janita, Mark, Kees, Liesbeth, Nick en natuurlijk Wim en Miranda van Finca la Cañota.
Na het afscheid op de luchthaven, genieten we van een paar dagen vrij op het Málaga strand, de mooie wandelingen in de natuur van het fantastische Andalusië. Op 12 december haal ik de gasten op van de luchthaven voor de wandelvakantie terwijl Nick weer een heerlijk diner bereid.
Wandelvakantie 2021
De volgende ochtend vertrekken we vroeg naar de Alpujarras, een berggebied aan de zuidflank van de Sierra Nevada met idyllische witte bergdorpen. In dit gebied in Zuid Spanje hebben de laatste Moorse bezetters zich in 1492 teruggetrokken toen ze Granada verlieten. We wandelen een prachtig rondje van Pampaneira naar Bubion en Capileira, de drie mooiste dorpjes van Spanje. De dorpjes hebben een charme waar je op slag verliefd op wordt.
Voor de volgende dag gaan we naar de noordzijde van de Sierra Nevada om op een andere unieke manier te wandelen. En wel in de sneeuw van la Veleta. Voor deze gelegenheid lopen we met raquetas, speciale sneeuwschoenen, door de sneeuw. Onze professionele gids, Jesús, neemt ons mee naar de prachtigste plekjes op de sneeuwhellingen van deze berg die zich met haar 3396 meter, de één na hoogste berg van het vasteland van Spanje mag noemen. Puur genieten van de hoogte en de schitterende sneeuwvlaktes.
De volgende dag gaan we paragliden wat optioneel in het programma is opgenomen. Een prachtig avontuur waarbij we verzamelen op de landingsbaan van de gliders. We worden met een bus naar boven gebracht waarbij we al rijdend geïnstrueerd worden door onze gids Francois. Zijn grappen en heerlijke humor maken dat we de spanning even vergeten.
Bij aankomst kiezen we een grote rugzak waarmee we gelijk onze gliderpiloot kiezen. Mijn piloot is de grappige Francois. Na een korte aanloop, waar we eerst even teruggetrokken worden door de krachtige wind, vliegen we zo vrij als een vogel door de lucht. De wereld op deze hoogte, is adembenemend mooi. Nadat Francois zich ervan vergewist heeft dat ik niet bang ben en ook niet misselijk word, vraagt hij of ik wat acrobatiek wil beoefenen. Ik
ben hier nu dus ik zeg: ja. Woooohooe, wat een belevenis en wat een kracht schuilt er in de wind. Er volgen een aantal loopings die iedere kermisattractie overtreft. De ervaring is weergaloos en nergens mee te vergelijken.
Omdat de groep klein is, besluiten we de volgende dag in plaats van te wandelen, te gaan skiën in het schitterende skigebied. Een aantal neemt skiles en anderen gaan lekker vrij skiën. Geen mooiere wereld dan de witte wereld van de Sierra Nevada. Na deze belevenis, genieten we nog na op een heerlijk terrasje in het skidorp Pradollano.
De rest van de week maken we nog heerlijke wandelingen de Barranco de la Luna, het meer van Beznar en de hangbruggen van Monachil. Een week van genieten, activiteit, nieuwe avonturen en ervaringen. Kortom, een unieke wandelvakantie die zich met recht een parel mag noemen.
Wil je ook mee op onze volgende ME-time retraite of wandelvakantie? We hebben nog een paar plekjes vrij in zowel april en mei 2022: www.cumlauderetraites.nl
Recente reacties